لغت نامه دهخدا
اجهر. [ اَ هََ ] ( ع ن تف ) نعت تفضیلی ازجهر. || ( ص ) آنکه در آفتاب چیزی نبیند. روزکور. ( تاج المصادر ). || مرد دیداری تمام خلقت. || اسب که غره وی همه روی وی را گرفته باشد. || احول ِ دیداری. ( منتهی الارب ). و عبارت تاج العروس این است: [ و ] الأجهر؛ الأحول الملیح الجهرة، ای الحولة. مؤنث: جَهْراء. ج، جُهر.