لغت نامه دهخدا
( قنة ) قنة. [ ق ِن ْ ن َ ] ( ع اِ ) یک تاه ازتاههای رسن یا بخصوص تاه رسن از پوست خرما. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). ج، قِنَن. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || بیرزد که دارویی است مُدِرّ و مُخرج ریاح و جهت واماندگی و کزاز وترنجیدگی و صرع و درد سر و سدر و درد دندان کرم خورده و درد گوش و اختناق زهدان نافع و تریاق است زهر تیر زهرآلود را و جمیع سموم را و دود آن هوام را دور نماید. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). نوعی از صمغ است، مانند مصطکی و آن را بارزد و بیرزد گویند. گرم است در دوم. ( برهان ) ( آنندراج ).
قنة. [ ق ُن ْ ن َ ] ( ع اِ ) کوه خرد. || سر کوه. || کوه دراز در هوا جداگانه سیاه یا کوه نرم خاک هموار گسترده بر زمین. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || الا کمة الملمة الرأس وهی القاره لاتنبت شیاء. ( اقرب الموارد ). ج، قُنَن، قِنان، قنون، قُنّات. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ).
قنة. [ ق ُن ْ ن َ ] ( اِخ ) منزلی است از حومانةالدراج در راه مدینه به بصره و گویند کوهی است. نقاط دیگری نیز بدین نام موسومند. رجوع به معجم البلدان شود.
