قضاءه

( قضاءة ) قضاءة. [ ق ُءَ ] ( ع اِ ) عیب و فساد. || عار و ننگ. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). رجوع به قَضْاءة شود.
قضاءة. [ ق َ ءَ ] ( ع اِ ) عیب و فساد و تباهی. || عار و ننگ. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). گویند: فی حسبه قضاءة. ( منتهی الارب ):
تعیرنی سلمی و لیس بقضاءة؟( از اقرب الموارد ).رجوع به قُضْاءة شود.

💡 قال الرضا عليه السلام: اعلم انّ من استدان دينا و نوى قضائه فهو فى امان اللهحتى يقضيه فان لم ينو قضاءه فهو سارق. بحار / 103 / 150