فذ

فذ. [ ف َذذ ] ( ع ص ) تنها و یگانه. ج، اَفْذاذ، فذود. ( منتهی الارب ). فرد، یقال: ذهبا فذین.( از اقرب الموارد ). || ( اِ ) اول تیر قمار، و هی عشرة اولها الفذ ثم التوأم ثم الرقیب ثم الحلس ثم النافس ثم المسبل و ثم المعلی و ثلثه لا انصباءلها و هی السفیح و المنیح و الوغد. ( از منتهی الارب )( از اقرب الموارد ). اول تیر از هفت تیر قمار. ( آنندراج ). || ( ص ) تمر یا خرمای متفرق. ( از اقرب الموارد ): تمر فذ؛ خرمای پراکنده. ( منتهی الارب ).
فذ. [ ف َذذ ] ( ع مص ) سخت طرد کردن کسی را. ( از اقرب الموارد ). سخت راندن. || دور کردن. ( منتهی الارب ). و این معنی در اقرب الموارد چنین آمده است: فذ کسی؛ دور بودن وی یا نشنیدن او.

سخت طرد کردن کسی را. سخت راندن.

💡 و همچنين و اگر يكى از سه چوبه منيح و سفيح و رغد به نام كسى در مى آمد، چيزى از آنسهام عايدش نمى شد، با اينكه صاحبان اين سه سهم در دادنپول شتر شركت داشتند و اين عمل هميشه ميان ده نفر انجام مى شد، و در تعيين اينكه چهكسى صاحب فذ، و چه كسى صاحب تواءم و يا آن هشت چوبه ديگر باشد با قرعه تعيينمى كردند.