غنچه لب

💡 چون غنچه لب به مدح شهنشاه برگشاد ابرش هزار دانهٔ در در دهان فکند

💡 نصیب غنچه لب بستهٔ دلم بادا شکفتگی که گل آشنایی سخن است

💡 بی سخن غنچه لبان مست مدامم کردند باده از شیشه سربسته به جامم کردند

💡 با لعل تو غنچه لب فرو بست پیش تو از آن دهن که گوید؟

💡 چون غنچه لب ببند و چو گل بی‌دو لب بخند تا هیچ کس نداند کاندر چه نعمتی

💡 بر بوی گل وصلت ای غنچه لب بسته! تا کی شکنی هردم در پای دلم خاری؟

💡 در اشعار کلاسیک فارسی، شاعر با استفاده از تعابیری مانند غنچه لب، زیبایی و لطافت چهره معشوق را به شکلی بسیار ظریف و هنرمندانه توصیف می‌کند.

💡 آن کودک خندان با غنچه لب‌های کوچک خود، نگاه هر بیننده را به خود جلب می‌کرد و شادی را به قلب‌های همه اطرافیانش هدیه می‌داد.

💡 نویسنده در توصیف صحنه ورود شخصیت اصلی، از استعاره غنچه لب برای نشان دادن هیجان و تردید در چهره او استفاده کرده است تا تصویر زنده‌تری بسازد.