لغت نامه دهخدا
علی رضایی. [ ع َ ی ِ رِ ] ( اِخ ) ابن محمد رومی، مشهور به رضایی. ادیب و شاعر و فقیه بود.وی در قسطنطنیه متولد شد و عهده دار امر قضاء در مصرگردید و در بیست وهشتم صفر سال 1039 هَ. ق. درگذشت.او راست: 1 - ادل الخیرات فی الادعیة. 2 - الشهاب بطردالذباب. 3 - مختصر خریدةالقصر و جریدة اهل العصر فی تراجم الشعراء، که آن را «عودالشباب » نامیده است. 4 - نقدالسائل فی جواب المسائل من الفتوی ( یا نقدالمسائل فی جواب السائل ). ( از معجم المؤلفین ) ( از الاعلام زرکلی ). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است: خلاصةالاثر محیی ج 3 ص 187. کشف الظنون حاجی خلیفه ص 702 و سایر صفحات. فهرس الخدیویة ج 3 ص 144 و ج 4 ص 286. الکشاف اسعد طلس ص 80. هدیةالعارفین بغدادی ج 1 ص 755.