شعر شناس

لغت نامه دهخدا

شعرشناس. [ ش ِ ش ِ ] ( نف مرکب ) سخن سنج. سخن شناس. ( یادداشت مؤلف ). آشنا به فنون و رموز شعر و ادب: امیر شعرشناس بود. ( چهارمقاله عروضی چ معین ص 63 ).
شاه فرهنگ دان شعرشناس
پیش از آن داستان که بود قیاس.نظامی.

فرهنگ فارسی

سخن سنج شخن شناس

جمله سازی با شعر شناس

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 تو شناسی همی که شعر مرا نشناسد تمام شعر شناس

💡 چون تمام برخواند امیر شعر شناس بود و نیز شعر گفتی از این قصیده بسیار شگفتیها نمود.

💡 دخل کج این شعر شناسان زمانه گر زلف شود لایق رخسار سخن نیست

💡 8 - ابوالحسن على بن عيسى (متوفاى 420 ق.) شعر شناس و پيشواى علم لغت و ادبيات.

💡 یک شعر شناس خبره می‌تواند با تنها یک نگاه گذرا، سبک، دوره زمانی و حتی نویسنده اصلی یک قصیده قدیمی را تشخیص دهد.

💡 در مجلس جمع‌آوری آثار کهن، حضور یک شعر شناس برای تصحیح اشعار و تحلیل دقیق وزن و قافیه بسیار حیاتی و ضروری بود.

💡 او که به عنوان یک شعر شناس شناخته می‌شد، توانست معنای نهفته در لایه‌های پیچیده اشعار کلاسیک فارسی را برای مخاطبان امروزی بازگو کند.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران