سیه گر

سیه گر.[ ی َه ْ گ َ ] ( ص مرکب ) محیل ظالم. فاجر:
زآنکه این مشتی دغل باز سیه گر تا نه دیر
همچو بید پوده می ریزند در تحت التراب.عطار.سیه چشم و سیه زلف و سیه دل
سیه گر بود پوشیده سیاهی.عطار.

محیل ظلام فاجر

💡 مگردان روی از بخت سیه گر بینشی داری که اخگر شسته رو از زیر خاکستر برون آمد

💡 سیه زلف و سیه چشم و سیه دل سیه گر بود و پوشیده سیاهی

💡 همه سیه گری آموختی ز طره خویش چرا ز چهره نیاموختی نکوکاری ؟

💡 آری آری روشن است این همچو روز کان سیه گر چون ستمکار آمدست

💡 من بگفتم که چنان زلف سیه گر باشد اینک از طرف دو عارض دو گواه آوردی

💡 شام سیه گر، بزیر دست فرو داد مهره ی اصفر ز طرف رقعه ازرق