سیه دست

سیه دست. [ ی َه ْ دَ ] ( ص مرکب ) مردم بخیل. || رذل. || شوم. نامبارک. ( برهان ) ( آنندراج ):
جره بازی بدم رفتم به نخجیر
سیه دستی زده بر بال مو تیر
بوره غافل مچر در چشمه ساران
هر آن غافل چره غافل خوره تیر.باباطاهر.رجوع به سیاه دست شود.

( صفت ) ۱ - بخیل لئیم. ۲ - رذل فرومایه. ۳ - شوم نامبارک.
مردم بخیل. یا رذل. یا شوم و نامبارک

💡 از کمین ناگه سیه دستی به تیغ برفکندش دست دیگر بی دریغ

💡 امشب همه شب ز هجر نالان بودم با بخت سیه دست و گریبان بودم

💡 سیه کاری سیه ماری سیه گوشی سیه پوشی سیه بختی سیه دستی سیه رویی سیه روزی

💡 تا بدان زلف سیه دست تمنّا زده‌ایم خویش را، بر سپهی با تن تنها زده‌ایم