سهی قد

سهی قد. [ س َ ق َ دد / ق َ ] ( ص مرکب ) سهی قامت. بلندقامت. موزون اندام:
برخ شد کنون چون گل ارغوان
سهی قد و زیبارخ و پهلوان.فردوسی.چندان بود کرشمه و ناز سهی قدان
کآید بجلوه سرو صنوبرخرام ما.حافظ.ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست
سهی قدان سیه چشم ماه سیما را.حافظ.رجوع به سهی شود.

سهی قامت بلند قامت موزون اندام

💡 صد جامه پوشد از شرم، سرو خجسته قامت جایی که آن سهی قد، از پیرهن برآید

💡 ز نوخطان سهی قد، که روز و شب آنجا به روی هم در صحبت گشاده با دل شاد

💡 ای چنبر گردنده بدین گوی مدور چون سرو سهی قد مرا کرد چو چنبر

💡 از لاله تر روی تو خوش رنگترست وز سرو سهی قد تو خوش هنگترست

💡 گویند جامه می دری و آه می کشی با این سهی قدان قباپوش چون کنم

💡 ماشاء الله تبارک الله بنگر سرو سهی قد برخ چو لاله نعمان