لغت نامه دهخدا
سان سان. ( ص مرکب ) پاره پاره، قطعه قطعه و جزٔجزء. ( ناظم الاطباء ). رجزع به سان شود.
سان سان. ( اِخ ) نام پادشاه ماساژت هاست پادشاهان این مرز و بوم ( صفحات طرف قفقاز ) و پادشاه ارامنه از یک نژادند. این پادشاه گریگوار مبلّغ دین مسیح را به دم اسبی بسته و او را در کنار دریای شمال در جلگه ای... رها کرد تا او هلاک شد. وی سپاه بزرگی فراهم آورد و بطرف رود کور رفت و در صفحات ارمنستان بقتل و غارت پرداخت، خسرو دوم پادشاه ارمنستان همین که از قصد سان سان آگاه شد فرار کرد و از خداوند استغاثه میکرد که آنها را از دست سان سان نجات دهد. در این حال واچه پسر وارتاواز قشون فراوانی تهیه کرد و با ماساژت ها بجنگ پرداخت تا اینکه سپاهیان واچه سر سان سان را بنزد پادشاه ارمنستان آوردند و او چون این سر را دید گریسته گفت: «ای برادر تو از دودمان اشکانیان بودی ». ( از ایران باستان ص 2615، 2616، 2617 ).
