زمین بوسی

زمین بوسی. [ زَ ] ( حامص مرکب ) خاک بوسی. بوسیدن زمین. سجده:
من و بهتر ز من هزار کنیز
از زمین بوسی تو گشته عزیز.نظامی.- زمین بوسی کردن؛ خاکبوسی کردن. سجده کردن: برنشست پیش بازآمدو از اسب به زیر افتاد و زمین بوسی کرد. بعد از آن رکاب ببوسید. پدر او را در کنار گرفت. ( تاریخ طبرستان ).
زمین بوسی کن از راه غلامی
چنان گو کاین چنین گوید نظامی.نظامی.رجوع به زمین بوس شود.

خاک بوسی بوسیدن زمین

💡 کرده از دل و جانت، ای جهان زیبائی آسمٰان زمین بوسی، آفتاب دربانی

💡 از زمین بوسی تو گردن افلاک بلند برجهان بانی تو دست حوادث کوتاه

💡 در کالبد مرده دهد جان چو مسیحا آن لب که زمین بوسی درگاه رضا کرد

💡 بردن فرات را به زمین بوسی مرتضی دیگر عمارت حرم آن بزرگوار

💡 رسیده ایم به کوی تو جای آن دارد که عمر صرف زمین بوسی قدم گردد

💡 به درگهت که کند آسمان زمین بوسی ز روی بندگی محض نز طریق ریا