دل سیاهی

دل سیاهی. [ دِ ] ( حامص مرکب ) دل سیاه بودن. سیاه دلی. تیره دلی:
دل سیاهی دهند و رخ زردی
بهل این سرخ و سبز اگر مردی.اوحدی.

دل سیاه بودن. سیاه دلی.

💡 ز دل سیاهی آب حیات می آید که تشنه سر به بیابان دهد سکندر را

💡 سفید از دل سیاهی گشت موی نافه چون پیران نیابد از جوانی بهره هر کس در خطا افتد

💡 ز دل سیاهی من آفتاب گم شد و من هلال عید درین ابر تیره می جویم

💡 خط ظالم برد از حد دل سیاهی را برون ورنه صائب از دل وحشی رمیدن زود بود

💡 ز دل چون دود بر بالا رسیدست ز دود دل سیاهی ناپدیدست

💡 بود لازم غضب را دل سیاهی پلنگ از خشم، دایم داغدارست