خوش پی

خوش پی. [ خوَش ْ / خُش ْ پ َ / پ ِ ] ( ص مرکب ) راهوار. خوش رفتار. ( یادداشت مؤلف ). خوش قدم. خوش راه:
گر بزد مر اسب را آن کینه کیش
آن نزد بر اسب زد بر سکسکیش
تا ز سکسک وارهد خوش پی شود
شیره را زندان کنی تا می شود.مولوی.

راهوار خوش رفتار

💡 گرگ با بره حریف می شده ناامیدان خوش‌رگ و خوش پی شده

💡 بگو به آنکه دل و دین بعشقبازی داد بخود بناز که خوش پی بمدعا بردی

💡 من و غم زین پس، و چون من همه کس، چون دانیم که دل خوش پی ازین حال، محالی عجبست