خلیفه گری

خلیفه گری. [ خ َ ف َ / ف ِ گ َ ] ( حامص مرکب ) سمت خلیفه داشتن. مقام خلیفه داشتن. ( یادداشت بخط مؤلف ). ( در اصطلاحات دینی ترسایان ): در تهران خلیفه گری های ارامنه است. ( یادداشت بخط مؤلف ).

سمت خلیفه داشتن مقام خلیفه داشتن

💡 در زمان خاچاطور کساراتسی کلیسای وانک به یک مرکز تحصیلات عالی مسیحی، فرهنگ، نگارش کتاب، چاپ و نقاشی تبدیل گشت. در این مدت خلیفه‌گری ارامنه اصفهان یکی از قدرتمندترین و تاثیرگذارترین خلیفه گری‌های کلیسای ارمنی گردید. این جایگاه مهم و قابل توجه، با مرگ نابه‌هنگام او در سن ۵۶ سالگی مدتی دچار تزلزل شد.

💡 گارمو در ۱۳ ژانویه سال ۱۹۷۷ به عنوان یک کشیش تقدیس شد و به خلیفه گری تهران پیوست. در ۵ مه ۱۹۹۵، او توسط پاپ جان پل دوم به عنوان اسقف همکار تهران منصوب شد. کهنوت وی بر عهده پاتریارک کلدانی بابل رافائل اول بیداوید بود که به کمک اسقف اعظم تهران، یوحنا عیسایی و توسط اسقف اعظم ارومیه توماس مریم در ۲۵ فوریه ۱۹۹۶ انجام شد.

💡 در سال ۱۹۴۴، خلیفه گری مقر خود را به تهران، پایتخت ایران منتقل کرد.

💡 رمزی گرمو (زاده در زاخو، عراق در ۵ فوریه ۱۹۴۵)، اسقف اعظم کاتولیک آشوریکلدانی تهران در خلیفه گری کلانشهری کاتولیک آشوری-کلدانی است.

💡 از دیگر فعالیت‌های او در ایران عضویت در شورای خلیفه گری ارامنهٔ تهران به مدت هفت سال و مرمت سه کلیسای تهران طی ۱۹۸۲–۱۹۸۵م است.