حق گوی

حق گوی. [ ح َ ] ( نف مرکب ) حق گو. آنکه سخن راست و درست و مطابق واقع گوید:
به یک ندم برهاند حق، اربود یکدم
زبان و سینه حق گوی و حق پذیر مرا.سوزنی.تو منزل شناسی و شه راه رو
تو حق گوی و خسرو حقایق شنو.سعدی.ترا عادت ای پادشه حق رویست
دل مرد حقگوی از آنجا قویست.سعدی.|| مرغ حق. مرغ شب آهنگ. مرغ شب آویز. مرغ شب خیز. آواز این مرغ شبیه بکلمه ٔحق است یا هو. گویند او بشب خود را از یک پای بر درخت آویزد و حق حق فریاد کند تا آنگاه که قطره ای خون از گلوی او فروچکد، آنگاه آرام گیرد.

( حقگو ی ) ۱ - ( صفت ) حقیقت گوی راست گو. ۲ - مرغ حق مرغ شب آویز.

💡 حق گوی را کسی نتواند خموش کرد کاری نکرد بر لب منصور پشت دست

💡 رو تو حق بین باش و با حق گوی راز همچو شمعی باش پیشش درگداز

💡 کن پیشه خویش پاکی و چون طوفان با داخله و خارجه حق گوی و مترس

💡 زهد آر تا چو نار معانی کنی بلند حق گوی تا چو آب عبارت کنی روان

💡 من چو حق گویم تو هم حق گوی باش تا نباشد در میان جز حرف حق