حائک
مترادفها
بافنده
لغت نامه دهخدا
حائک. [ ءِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از حوک و حیاکت و حیاک. بافنده. جولاه. جولاهه. جولا. نسّاج. گوفشانه. پای باف. همگر. جشیر. جشیره. بافکار. || نعت فاعلی از حیک و حَیکان. آنکه خرامد. آنکه گرازان رود. آنکه گاه رفتن دوش و تن جنباند. آنکه گاه رفتن دوشها جنباند و زانوها فراخ نهد.
فرهنگ عمید
بافنده، جولاه.
فرهنگ فارسی
بافنده جولاه
جمله سازی با حائک
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 حایک ( عربی: حايك) حائک یا حَیک، لباس سنتی زنانه است که در منطقه مغرب عربی می پوشند.
💡 آن حائک قدیمی با دقت و ظرافت بسیار زیاد، مشغول بافتن پارچهای از ابریشم بود که برای یکی از بزرگان شهر سفارش شده بود.
💡 در گذشته، حائکها با استفاده از ابزارهای ساده اما کارآمد، پارچههای زیبایی تولید میکردند که در بازارهای بزرگ شهر به قیمتهای بالا فروخته میشد.
💡 مهارت دستهای آن حائک جوان چنان خیرهکننده بود که حتی اساتید بزرگ صنعت نساجی نیز از هنر و دقت او بسیار شگفتزده شده بودند.