حیک

کلمه‌ی «حیک» در فارسی و عربی به معنای خرامیدن، با گام‌های بلند و مطمئن راه رفتن، و حرکات موزون بدن هنگام حرکت است. این واژه گاهی به حالت تکبر و تبختر کردن نیز اشاره دارد، یعنی وقتی شخصی با غرور و خودنمایی قدم برمی‌دارد و حرکاتش نشان‌دهنده بزرگی یا اعتماد به نفس اوست. «حیک» می‌تواند شامل حرکت دادن شانه‌ها و تن به‌صورت موزون و پرطمطراق باشد، طوری که توجه دیگران را جلب کند. در متون کهن و لغت‌نامه‌ها مانند «منتهی‌الارب» و «ناظم الاطباء» آمده که «حیک» حرکت دوش‌ها و تن را هنگام رفتن توصیف می‌کند و گاه در کاربرد ادبی به تکبر و خودنمایی حرکات فرد اشاره دارد. به‌طور کلی، این واژه مفهومی است که راه رفتن با وقار، خرامیدن و حرکات تبخترآمیز بدن را منتقل می‌کند و بار معنایی ادبی و تصویری دارد.