جهان پیما

جهان پیما. [ ج َ هام ْ پ َ / پ ِ ] ( نف مرکب )پیماینده جهان. جهانگرد. سیاح. رحاله:
قلم بیگانه بود از دست گوهربار او لیکن
قدم پیمانه نطق جهان پیمای او آمد.خاقانی.جهان پیمایش از گیتی نوردی
گرو برده ز چرخ لاجوردی.نظامی.دوستان عیب کنندم که نبودی هشیار
تا فرورفت بگل پای جهان پیمایت.سعدی.یاد باد آنکه نگارم چو کمر بربستی
در رکابش مه نو پیک جهان پیما بود.حافظ.

پیماینده جهان جهانگرد

💡 عشق شورانگیز اگر جا در دل خارا کند کعبه را چون محمل لیلی جهان پیما کند

💡 تا به رفتن هر شب آهوی جهان پیمای روز افگند در لاله زار گنبد دوار مشک

💡 پاک آن پیکر که گردد خاک راه در سم رخش جهان پیمای شاه

💡 سبز خنک توسن تند جهان پیمای چرخ هیچ رایض را نگشت از سرکشی یک روز رام

💡 به یمن رایض لطفش براقی شد جهان پیما سمندی را که از نی داشتم در زیر دامانش

💡 یاد باد آن که نگارم چو کمر بَربَستی در رکابش مَهِ نو پیکِ جهان پیما بود