جهان پیمای

جهان پیمای. [ج َ هام ْ پ َ / پ ِ ] ( نف مرکب ) جهان پیما:
چو بنا شاد گشت از گنج بردن
جهان پیمای شد در رنج بردن.نظامی.

جهان پیما

💡 در خم چوگان اقبال جهان پیمای او چون فلک گوی زمین یک جا نمی گیرد قرار

💡 یاد گیر از کره باد جهان پیمایی در پریشانی اگر بادیه گردی مردی

💡 گرچه یکدست است افکار جهان پیمای او این غزل از جمله اشعار صائب بهترست

💡 میر اصطبلم ببندد از فلک پیمای مهر گوی زرین بردم خنگ جهان پیمای من

💡 قلم بیگانه بود از دست گوهر بار او لیکن قدم پیمانهٔ نطق جهان پیمای او آمد