لغت نامه دهخدا
بیم کردن. [ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) بیم دادن. ترسانیدن. تهدید کردن. تخویف. اخافه. انذار. تهدید. ایعاد. ترس دادن. تحذیر. انذار کردن. هراسانیدن. هاسانیدن. ( یادداشت مؤلف ). وعید. نذیر. ( منتهی الارب ). ترس دادن. توعد. تهدید. ایعاد. ( از تاج المصادر ): التناذر؛ یکدیگر را بیم کردن. ( المصادر زوزنی ): و کافران مکه را بیم کرد و گفت بر من وبر خداوند من بیرون میائید. ( ترجمه تفسیر طبری ).
بدو گفت بشتاب و برکش سپاه
نگه کن که لشکر کجا شد ز راه
از ایشان نداند کسی راه ما
مگر بیمشان کرد بدخواه ما.فردوسی.اگر رام و خوش پشت نباشد بتازیانه بیم میکند. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 98 ).
مکن چندان بنومیدی مرا بیم
نه هر کو زر بیابد بفکند سیم.اسدی.شعیب ایشانرا بیم کرد و میگفت ایمان آورید. ( قصص الانبیاء ص 94 ). ایشانرا بیم کرد از عذاب پیشین و گفت. ( قصص الانبیاء ص 94 ).
هر که او را زمانه بیم کند
در پناه تو و امان تو باد.مسعودسعد.گهی بر نامرادی بیم کردن
گهی مردانگی تعلیم کردن.نظامی.به خردی درش زجر و تعلیم کن
به نیک و بدش وعده و بیم کن.سعدی. || ترسیدن. خوف. هراسیدن. هاسیدن. ( یادداشت مؤلف ).
- پراز بیم کردن؛ سخت ترساندن:
ز سر تا بپایش به دو نیم کرد
دل نره شیران پراز بیم کرد.فردوسی.
