دریا گر

دریاگر. [ دَرْ گ َ] ( ص مرکب ) ملاح. کشتیبان. دریاکار. ( ناظم الاطباء ).

ملاح کشتیبان. دریا کار

💡 غیر دریا گر نماید موج آب عین دریا دان تو امواج و حباب

💡 چون لعل فسرده شود آب همه دریا گر تاب دهد آتش عزم تو شراری

💡 از بار درد بسکه گران است کشتی ام دریا گر بجبهه ز گرداب میزند

💡 کاین جهان قطره ‌ ایست زان دریا گر کنی فهم تو از این آن را

💡 غرق دریا گر مرا کرده است نفس تشنه می‌میرم بیابان می‌بسم

💡 ماه اگر شد نهان عیان شد خورشید دریا گر شد فرو برآمد گوهر