بیم دل

بیمدل. [ دِ ] ( ص مرکب ) ( از: بیم + دل ) بددل. ترسو. خائف: گفتم که بیمدل، کژرو و دروغگوی باشد. ( کتاب المعارف ). با توانگران منشینید تا در راه دین بیمدل نشوید. ( کتاب المعارف ). اما توانگران دنیا بیمدل آمدند و در مصاف یار بیمدل نباید. ( کتاب المعارف ).

بد دل. ترسو. خائف.

💡 ازو عادیان را بود ترس و بیم دل جنگجویان شده بر دو نیم

💡 نیامد به دلش اندرون ترس و بیم دل من ز پیکار او شد دو نیم

💡 نیامد به دل‌ش اندرون ترس و بیم دل شیر دربیشه شد بدو نیم

💡 از بیم دل شود همی اندر برم چو سنگ تا کرده ای تو بر من بیچاره سرگران

💡 زان مرغ غمزه بیم دل محتشم نخاست گنجشک را بود حذر از شاهباز فرض

💡 به شهر اندر آمد شه کینه‌ور ز بس بیم دل شهر را بست در