بی نعمت

بی نعمت. [ ن ِ م َ ] ( ص مرکب ) ( از:بی + نعمت ) فاقد نعمت. بی مال و روزی. || بی محصول: و اندر بیابان جایهای بی نعمت و تنک علف. ( حدودالعالم ). و رجوع به نعمت و نعمة شود.

فاقد نعمت ٠ بی مال و روزی ٠ بی محصول ٠

💡 هیچ شیئی، بی نعمت الله کِی بوَد نعمت الله در همه اشیا نگر

💡 هیچکس بی نعمت الله هست نیست قاتل شه خالی از شه هست نیست

💡 نعمت الله دنیی و عقبی گرفت این و آن بی نعمت الله چو بود

💡 بی سرو قد نورسی گلشن بود خار و خسی جنت نمیخواهد کسی بی نعمت دیدار او

💡 آب حیات او داد جانی به نعمت الله بی نعمت الله عالم بودست یک سرابی

💡 بی نعمت او نرگس تر چشم نگردد بی خدمت او سوسن آزاد نباشد