بی ناموس

بی ناموس. ( ص مرکب ) ( از: بی + ناموس ) که ناموس ندارد. لامذهب و ناپرهیزگار. ( آنندراج ). بی عفت و بی عصمت. بی مذهب. دشنامی است سخت قبیح و از ناموس معنی لغوی آن یعنی قانون اراده نمی شود، بلکه مراد از بی ناموس بی آبرو در عرض باشد. بی غیرت. بی عفاف. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به ناموس شود.
- بی ناموس و ننگ؛ بی آبرو و بی عِرْض.
|| غیرمتمدن. دهاتی و روستایی.بی تربیت. ( ناظم الاطباء ).

۱. بی عفت، بی عصمت.
۲. بی آبرو.

که ناموس ندارد. لامذهب و ناپرهیزگار. بی عفت و بی عصمت. بی مذهب. دشنامی است سخت قبیح و از ناموس معنی لغوی آن یعنی قانون اراده نمی شود. بلکه مراد از بی ناموس بی آبرو در عرض باشد.

💡 نام انسان نیست جز با صاحب ناموس و ننگ هر که بی ناموس و ننگ آمد نه انسانی بود

💡 مکن ای شمع در هر بزم حال خویش را روشن که پیش عاشقان پروانه بی ناموس می گردد

💡 یاد باد آن ساز شَفْقَت‌ها که بی ناموس غیر در بساط تیره روزان عیش شامی داشتی

💡 حقیقت پردهٔ ناموس خود دارد شریعت را تو بی ناموس می خواهی که از معنی خبر یابی

💡 این نامه بی ناموس در خم می اندارید کاین دفتر بی معنی غرق می ناب اولی