بی مهری

بی مهری. [ م َ ] ( حامص مرکب ) بی صداقی. بی کابینی. رجوع به مهر و کابین شود.
بی مهری. [ م ِ] ( حامص مرکب ) بی محبتی. ( ناظم الاطباء ):
دل من خواهی و اندوه دل من نبری
اینْت بیرحمی و بی مهری و بیدادگری.فرخی.ز من مستان ز بی مهری روانم
که چون تو مردمم چون تو جوانم.( ویس و رامین ).اشک من رنگ شفق یافت ز بی مهری یار
طالع بی شفقت بین که در این کار چه کرد.حافظ.بسکه بی مهری ایام گزیده ست مرا
شش جهت خانه زنبور بود در نظرم.صائب.

بی صداقی. بی کابینی.

💡 بدین بی مهری ظاهر مشو نومید ازو وحشی چه می‌دانی توشاید در ته خاطر نکو باشد

💡 داورا دادگرا داد ز بی مهری چرخ که از او شادی من جمله به غم گشت بدل

💡 من مشرق ومغرب همه در زیر پرم بود بی مهری تو بسمل پرکنده پرم کرد

💡 وای بر حسرت یغما که ز بی مهری دوست نفسی چند به کام دل دشمن زد و رفت

💡 عاشق روی توام با همه بی مهری تو گر به خورشید تماشا بکنم بی بصرم

💡 آنکه باید مهربان شاه است با من ای رقیب باکم از کین توو بی مهری افلاک نیست