بی قدری

بی قدری. [ ق َ ] ( حامص مرکب )بی ارزشی. بی اعتباری. ناچیزی. کم اهمیتی:
ور زآنکه بغردی بناگاهان
پیرامن او هزبر یا ببری
زآن جانب خویش ننگرد زین سو
از ننگ حقارت و ز بی قدری.منوچهری.نشد بی قدر و قیمت سوی مردم
ز بی قدری صدف لؤلوی شهوار.ناصرخسرو.پادشاه عالم غیب دان عیب دنیا پیدا میکند و بی قدری او بخلق مینماید. ( گلستان ). || حقارت. ذلت. ( ناظم الاطباء ).

حقارت ذلت.

💡 چون ز بی قدری نیم شایستهٔ بزمِ حضور چشم دارم حلقهٔ بیرونِ در گردم ترا

💡 یک ذره چو استغناء او نتوان دید بی قدری و کم کاستی خویش ببین

💡 عجبی نیست ز بی قدری مردم درخاک که لحد هم نکند بهر کسی جا خالی

💡 یگانه ایم به بی قدری ارچه بر در دوست به قدر ذره توان یافتن قرینه ما

💡 عالم از جوهر بی قدری ما غافل نیست بیدل از گرد کساد آینهٔ بازارم

💡 نشد بی‌قدر و قیمت سوی مردم ز بی قدری صدف لولی شهوار