بهره یابی

بهره یابی. [ ب َ رَ / رِ ] ( حامص مرکب ) سود بردن. بهره مندی.کامیابی. || شرکت. ( فرهنگ فارسی معین ).

۱ - سود بردن. ۲ - بهره مندی. ۳ - شرکت. ۴ - کامیابی.

💡 ز آنچه بینی حق ببینی، ز آنچه گوئی به بوی ز آنچه داری بهره یابی، ز آنچه کاری برخوری

💡 به فرمانبری راه نیکی سپار که خوش بهره یابی ز پروردگار

💡 تو گر مرد راهی چنین پوی راه که تا بهره یابی زدیدار شاه

💡 مشو یار بدبخت و کم بوده چیز که از شومی‌اش بهره یابی تو نیز

💡 نیانگیختی باره بر جنگ من که تا بهره یابی ز آهنگ من