بلندم

بلندم. [ ب َ ل َ دَ ] ( ع ص، اِ ) مرد کندخاطر گران سنگ مضطرب خلقت. ( منتهی الارب ). بِلدام. بِلدامة. رجوع به بلدام شود.

مرد کند خاطر گران سنگ مضطرب خلقت. بلدام. بلدامه.

💡 زین همه اسباب بیرون تا کجا آید کسی چین دامان بلندم خار دامنگیر شد

💡 چه ماند برخسار خوبم ستاره چه ماند به قد بلندم صنوبر

💡 که در هفتم زمین با تو بلندم که در هفتم فلک بی‌روت پستم

💡 دلم فارغ ز آسیب زمان بود که بر شاخی بلندم آشیان بود

💡 گویند که یار سرو بالا داری عالی نظرم قد بلندم باید