برون جستن

برون جستن. [ ب ِ / ب ُ ج َ ت َ ] ( مص مرکب ) بیرون جستن. خارج شدن بشتاب. برآمدن از محلی:
برون جست و خون از تنش می چکید
همی گفت و ازهول جان می دوید.سعدی.

بیرون جستن خارج شدن بشتاب.

💡 ز مینا خانهٔ‌ گردون اگر نتوان برون جستن تهی شو از خیال و طاق نسیانی عمارت‌کن

💡 به حرف و صوت ممکن نیست از عالم برون جستن چه سازد کس‌، ز گنبد برنمی‌آرد صدا ما را

💡 هر چند برون جستن از این باغ محالست دامن به هوا می‌شکند سعی نهالش

💡 زگرد رنگ این‌گلشن‌، نبود مکان برون جستن به رنگ صبح آخر بر خود افشاندیم دامان را

💡 به یک دم خامشی نتوان ز کلفت‌ها برون جستن نفس را آب کن چندان که گرد خویش بنشانی