گورش برد

گورش برد. [رِ ب َ ] ( اِخ ) گورِش جِرْد. گورشیر. گورشیرد. جورَشجِرد. نامی است که ابن اسفندیار به خورشیدرستاق، یکی از دهات کجور مازندران داده است. ( از سفرنامه مازندران و استرآباد رابینو ص 108 و ترجمه فارسی ص 146 ).

یا گورش یا گورشیر یا جور شجرد نامی است که ابن اسفندیار به خورشید رستاق یکی از دهات کجور مازندران داده است.

💡 در نزد عايشه گفته شد كه فرزند عمر، بهرسول خدا(ص ) نسبت داده كه آن حضرت فرموده است: مرده در گورش، از گريستنخانواده اش بر او رنج مى برد، عايشه گفت: او اشتباه كرده بلكهرسول خدا فرموده است: مرده درگير اشتباهات و گناهان خودش مى باشد، در حالى كهبستگانش بر او گريه مى كنند.

💡 و يادآور شده كه از نطفه اى كثيف و آلوده آفريده شده اى: ((مرده باد انسان كه چهناسپاس است. از چه آفريدش ؟ از نطفه اى آفريدش سپس به اندازه پديدش آورد. سپسراهش را آسان نمود. سپس ميراندش و به گورش برد. سپس هرگاه كه خواهد از گورشبرانگيزد.))(524)

💡 غم گور از نشاط گورش برد دست بر ران نهاد و پای فشرد

💡 رفت خادم وان جوان را پیش برد سوی گورش هم بپای خویش برد

💡 هر که داغ لاله رخساری برد با خود به خاک نیست ممکن روشنی از خاک گورش کم شود