کمدی بزن بکوب

💡 از دهه ۱۹۳۰، آثار لورل و هاردی بارها و بارها بر پرده سینما، صفحهٔ تلویزیون (به ویژه تلویزیون عمومی و کابلی)، فیلم‌های خانگی ۱۶ و ۸ میلی‌متری، مجموعه‌های فیلم بلند گلچین‌شده و ویدیوهای خانگی عرضه شده‌اند. پس از مرگ استن لورل در سال ۱۹۶۵، در دوفیلم به این زوج هنری ادای احترام شده‌است: «لورل و هاردی و کمدی‌های کوتاه دههٔ ۲۰» که مجموعه‌ای از فیلم‌های صامت آنهاست که رابرت یانگسون جمع‌آوری کرد و کمدی بزن‌بکوب مسابقه بزرگ که ادای احترام کارگردان مشهور آمریکایی بلیک ادواردز به این زوج هنری بود و به «آقای لورل» و «آقای هاردی» تقدیم شد. طی سالیان دراز، نقش این دو توسط جیم مک جُرج (در نقش لورل) و چاک مک‌کان (در نقش هاردی) در برنامه‌های تلویزیونی کودکان و تبلیغات تلویزیونی محصولات گوناگون تقلید و بازآفرینی شد.

💡 این مجموعۀ تلویزیونی در ژانر کمدی بزن‌بکوب است و بر روی یک خرس قطبی کنجکاو به نام برنارد تمرکز می‌کند، که معمولاً در پایان هر قسمت، برنارد بیهوش می‌شود یا به شدت مجروح می‌شود. برنارد تقریباً صحبت نمی‌کند، اما از طریق ایما و اشاره ارتباط برقرار می‌کند. از دوستان برنارد می‌توان به لوید و ایوا پنگوئن‌ها، زک مارمولک و گولیات چیهواهوا اشاره کرد.

💡 مخاطبان کودکان معمولاً به کمدی بزن بکوب و حرکات اغراق‌آمیز شخصیت‌ها بسیار علاقه نشان می‌دهند و با خنده‌های بلند از صحنه‌ها لذت می‌برند.

💡 کارگردان با استفاده از تکنیک‌های کمدی بزن بکوب، توانست فضای فیلم را بسیار شاد و پرانرژی کند تا تماشاگران از تماشای آن خسته نشوند.

💡 برخی منتقدان معتقدند که تکیه بیش از حد بر کمدی بزن بکوب، باعث می‌شود که عمق داستانی و شخصیت‌پردازی‌های فیلم نادیده گرفته شود و سطحی باشد.