کر کشیدن

کر کشیدن. [ ک ُ ک َ / ک ِ دَ ] ( مص مرکب ) یک کر آب را بر زمین نجس شده ریختن و تطهیر کردن آن را. شستن جایی با کرهای آب چون صحن مسجدی یا زمین زیارتگاهی. ( یادداشت مؤلف ). || با بول خود تر کردن جامه کسی را. بمزاح گویند: بچه، مرا کر کشید؛ یعنی جامه های مرا به شاش آلود. ( یادداشت مؤلف ).

یک کر آب را بر زمین نجس شده ریختن و تطهیر کردن آن را. شستن جایی به کرها آی چون صحن مسجدی یا زمین زیارتگاهی

💡 تلخی از دریای بی گوهر کشیدن مشکل است دیده را هم غمزه اش با دل ربودی کاشکی

💡 اگر از قیاس جان را جگر آهنین نبودی نتواندی کشیدن ستم دل چو سنگش

💡 کشیدن این همه منت ز خار و خس بلبل سبب نظارهٔ گل بود آشیان باعث

💡 یک نالهٔ سپندت از وهم می‌رهاند تا کی به رنگ مجمر دود از دهان‌ کشیدن

💡 زلف تو چه امکان کشیدن که رقیبان سر در قدمت نیز کشیدن نگذارند