کج سرشت

کج سرشت. [ ک َ س ِ رِ ] ( ص مرکب ) آنکه طبیعةً بد آفریده شده است. بدذات. بداصل. بدگهر. کج نهاد. ( فرهنگ فارسی معین ).

کج نهاد، بد اصل، بدذات.

( صفت ) آنکه طبیعه بد آفریده شده بد ذات بد اصل بد گهر کج نهاد.

💡 - آيا حاجتم را ذكر كنم، يا شرم و حياى تو از برآورده نكردن خواسته ام براى من كافىاست ؟ زيرا شرم و حيا، سرشت و خوى توست.

💡 سرشت هر پژوهش آن‌چنان با اطلاعات و منابع دانش در هم آمیخته‌است که بدون توجه به اطلاعات موجود و رفتار اطلاع یابی مؤثر، نمی‌توان اطلاعات جدید و به اصطلاح دانش نو تولید کرد.

💡 به هر سرگین کجا گشتی مگس را گر خبر بودی که آید از سرشت او به سعی و فضل عنقایی

💡 صائب دلم سیاه شد از توبه، می کجاست؟ تا شستشو دهم دل‌ِ ظلمت سرشت را

💡 منم که طاعت بت لازم سرشت من است اگر به کعبه عبادت کنم کنشت من است

💡 روح القدس فرشته الهى گفت: نه، من بشر نيستم، من فرستاده خداى تواءم و آمده ام تااز جانب خدا كودكى پاك سرشت به تو موهبت كنم.