چغ غری

چغ غری. [ چ ُ غ ُ ] ( اِ )گودال ( در لهجه قزوینیان ). ( یادداشت بخط مؤلف ).

گودال در لهج. قزوینیان

💡 مرا، یک خانه یی بایست در ارض غری ای شه پسند طبع غرّا، زود باید لطف فرمایی

💡 ای‌امیر عرب ای پادشه ارض و سما تو به ارض غری و من بصفاهان تا چند

💡 رخش چون دید، با دل درمری ماند از آن رخ همچو شاهی در غری ماند

💡 برد کلاه تو غری برد قبایت دگری روی تو زرد از قمری پشت و نگهدار تو کو

💡 چه خری لا اله الا الله زن غری لا اله الا الله

💡 همه از کور همی سرمهٔ بینش خواهم همه از هیز همی جویم داروی غری