پی فکندن

پی فکندن. [ پ َ / پ ِ ف َ / ف ِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) پی افکندن. بنیان گذاردن. بنا نهادن. || از بن برکندن. رجوع به پی افکندن شود.

( مصدر ) ۱- بنیان گذاردن پی افکندن. ۲- از بن برکندن.

💡 در سد سکندر بتوان رخنه فکندن گر داعیه همت مردانه زند موج

💡 بار گران، سبک به امید فکندن است عمری است بر امید عدم زنده‌ایم ما

💡 «ترکی» به یار پنجه فکندن نه حد توست زنهار از آن که پنجه تو با شیر می زنی

💡 افتاده را دوباره فکندن کمال نیست آن را که خاک راه تو شد بر زمین مزن

💡 طریقت چیست نقد جان فکندن که خود را در غلط نتوان فکندن

💡 تو این می‌دانی و آن می‌ندانی یقین نتوان فکندن بر گمانی