«وصف معتمد بر موصوف» عبارتی است در علم نحو و فقه زبان که به معنای صفت یا وصفی است که برای کسی یا چیزی گفته میشود که در جمله یا کلام قبلاً ذکر شده است. به عبارت ساده، این وصف به شخص یا شیء مشخصی تکیه دارد و بدون آن اسم یا موصوف، معنی جمله کامل نمیشود. برای مثال در جمله «اکرم انسانا عالما» وصف «عالما» (دانا) به «انسان» تکیه دارد و مشخص میکند چه نوع انسانی مدنظر است. یا در جمله «اکرم رجلا عادلا»، وصف «عادلا» (عادل) به «رجلا» وصل است. این ویژگی باعث میشود وصف دقیقاً به موصوف خود مرتبط و وابسته باشد. برخلاف آن، وصف غیر معتمد بر موصوف، وصفی است که بدون ذکر موصوف نیز معنی دارد و مستقل است. به طور خلاصه، وصف معتمد بر موصوف یعنی صفتی که برای چیزی گفته میشود که قبلاً در جمله آمده و بدون آن، وصف معنا و هدف خود را ندارد. این مفهوم در تحلیل نحوی و فقهی جملات اهمیت دارد.
وصف معتمد بر موصوف
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] وصف معتمد بر موصوف، وصف برای موصوفِ مذکور در کلام می باشد.
وصف معتمد بر موصوف، وصفی است که موصوف آن در کلام ذکر شده و به اصطلاح، به موصوف تکیه کرده است، مانند:«اکرم انسانا عالما» و یا «اکرم رجلا عادلا»؛ به خلاف وصف غیر معتمد بر موصوف که موصوف آن در کلام ذکر نشده است.
بررسی مفهوم وصف معتمد بر موصوف
نکته:در میان اصولی ها اختلاف است که مورد نزاع در مفهوم وصف، فقط وصف معتمد بر موصوف است یا علاوه بر آن، وصف غیر معتمد بر موصوف نیز داخل در محل نزاع می باشد.
عنوان مرتبط
وصف غیر معتمد بر موصوف.
