وحی مروی

[ویکی فقه] القای معنا بدون لفظ از جانب خدا بر قلب پیامبر؛ حدیث قدسی یا وحی مروی گویند.
وحی مروی یا وحی روایت شده یا حدیث قدسی، اندرزها و راهنمایی هایی است که رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلّم به واسطه جبرئیل (به صورت وحی، الهام یا در خواب یا القای در ذهن ) دریافت و از قول خداوند برای صحابه نقل کرده است. عده ای این گونه وحی را با وحی قرآنی متفاوت دانسته و گفته اند وحی قرآنی از جهت لفظ و معنا، منسوب به خدا است؛ به خلاف حدیث قدسی که معنای آن از خدا ولی الفاظ آن از رسول اکرم صلی الله علیه و آله وسلّم است. از طرفی وحی قرآنی جنبه اعجاز دارد؛ ولی حدیث قدسی جنبه اعجاز ندارد.
فرق قرآن با حدیث قدسی
تهانوی می گوید:در فواید امیر حمیدالدین آمده است که قرآن و حدیث قدسی شش فرق دارند:۱. قرآن معجزه است، و حدیث قدسی لازم نیست معجزه باشد؛۲. نماز بدون قرآن، نماز نیست؛ به خلاف حدیث قدسی؛۳. منکر قرآن کافر است؛ به خلاف حدیث قدسی؛۴. در نزول قرآن، حضور جبرئیل لازم است؛۵. لفظ قرآن از خدا است؛ ولی در حدیث قدسی لازم نیست لفظ از خدا باشد؛۶. لمس قرآن بدون طهارت جایز نیست؛ ولی این حکم در حدیث قدسی شرط نیست.

💡 مروی است که «خداوند سبحان به موسی علیه السلام وحی فرستاد که ای موسی حق شکر مرا به جای آور عرض کرد: پروردگار چگونه شکر کنم تو را حق شکر تو و حال آنکه هیچ شکری نیست که به آن تو را شکر کنم مگر آنکه آن نیز نعمت توست؟ خطاب رسید که ای موسی حال مرا شکر کردی که دانستی این هم از من است».