هجا هجا

هجاهجا. [ هََ هََ ]( ع اِ صوت ) صوتی است که بدان سگ و گوسپند را برانند. ( از معجم متن اللغة ). رجوع به هَج و هَج هَج شود.

صوتی است که بدان سگ و گوسپند را برانند.

💡 در فارسیِ مناطقی غیر از تهران، برخی از این قوانین ممکن است تغییر کنند؛ مثلاً در گویش یزدی تکیهٔ اسم و صفت اصولاً روی هجای آغازین است.

💡 غزل و مدح و هجا گویم و یارب زنهار بس که با عقل جفا کردم و با علم ستم

💡 خط ب دارای ۸۷ نشانه هجا و بیش از ۱۰۰ اندیشه‌نگاشت بود. کهن‌ترین اثر مکتوب به میسنی و خط ب مربوط به سال ۱۴۵۰ پیش از میلاد است.

💡 شمس یک‌دست که از دست من و بیم هجا هر شبی تا به سحر روی به خون می‌شویی

💡 امروزه در شعر زبان انگلیسی، به پایه‌ای مرکب از یک هجای مؤکد و دو هجای غیرمؤکد، دوکوتاه‌آخر گفته می‌شود.

💡 شد مختلف به مخرج اگرنه چه شد که هست یک صوت و یک ترانه گهی مدح و گه هجا