هاشم بن سلیمان بحرانی، که به عنوان یکی از مفسران، محدثان و مؤلفان برجسته شیعی در سده یازدهم هجری قمری شناخته میشود، شخصیتی علمی و مذهبی بود. بنا بر نقل افندی اصفهانی، نسب شریف ایشان به سید مرتضی علم الهدی میرسد و این سلسله نسب از طریق ایشان به امام موسی کاظم متصل میشود که نشاندهنده جایگاه والای خاندان اوست. بحرانی اصالتاً اهل منطقه تَوبَلی از توابع بحرین بود. تاریخ وفات ایشان در منابع، سال ۱۱۰۷ یا ۱۱۰۹ قمری ذکر شده و پیکر پاک ایشان در زادگاه خویش به خاک سپرده شده است.
علیرغم جایگاه علمی و تألیفات ارزشمند ایشان، متأسفانه اطلاعات دقیقی پیرامون دوران تحصیل و مراحل مقدماتی فراگیری علوم دینی هاشم بحرانی در منابع موجود به روشنی ثبت نشده است. با این حال، خود ایشان در برخی متون، برخی از علمای اخباری معاصر خود، از جمله فخرالدین طُرَیحی را به عنوان یکی از مشایخ و اساتید خود معرفی کرده است. این امر نشان میدهد که وی تحت تأثیر مکتب اخباری بوده و از محضر بزرگان آن دوره بهرهمند شده است.
یکی از نکات حائز اهمیت در حوزه علمیه و جایگاه حدیثی بحرانی، سلسله مشایخ روایی اوست. همانگونه که در پایان اثر مشهور ایشان، البرهان، ذکر شده است، اسناد و مدارک حدیثی وی به بزرگان سه گانه مکتب حدیثی شیعه یعنی کلینی، شیخ صدوق و شیخ طوسی منتهی میشود. این اتصال مستقیم به منابع اصلی حدیثی، اعتبار و استحکام جایگاه او را به عنوان یک محدث و ناقل موثق روایات اهل بیت عصمت و طهارت دوچندان میسازد.
