لغت نامه دهخدا
ناورد زدن. [ وَ زَ دَ ] ( مص مرکب ) جولان دادن. چرخیدن:
به هر در کز دهن خواهم برآورد
زنم پهلو به پهلو چند ناورد.نظامی.حسابی کرد با خود کاین جوانمرد
که زد بر پشت من چون چرخ ناورد.نظامی.
ناورد زدن
فرهنگ فارسی
( مصدر ) جولان دادن.
جمله سازی با ناورد زدن
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 گر زاغ سیه باغ ز بلبل بستاند دستان نتواند زدن و ناورد الحان
