لغت نامه دهخدا
نازبستر. [ ب ِ ت َ ]( اِ مرکب ) بستر راحت. بستر لطیف و نرم:
گه چوب آستان توام نازبالش است
گه خاک بارگاه توام نازبستر است.اثیرالدین اخسیکتی.
نازبستر. [ ب ِ ت َ ]( اِ مرکب ) بستر راحت. بستر لطیف و نرم:
گه چوب آستان توام نازبالش است
گه خاک بارگاه توام نازبستر است.اثیرالدین اخسیکتی.
( اسم ) بستر لطیف و نرم و راحت: گه چوب آستان تو ام ناز بالش است گه خاک بارگاه توام ناز بستر است ( اثیراخسیکتی لغ. )
💡 بستر ناز است فرش چشم بیمارش ولی پهلوی بیمار را از راحت بستر چه حظ؟!
💡 دیده هرچند که گستاخ بود چون بیند تکیهٔ نخل گران بار تو بر بستر ناز
💡 حسودش باد چون فرهاد بر بستر برنج اندر ولیش با نشاط و ناز چون پرویز با شیرین