💡 امام نهم شیعیان دوازده امامی، نامش محمد و کنیهاش ابوجعفر و القاب او تقی و جواد است.[یادداشت ۲] در احادیث شیعه با عنوان ابوجعفر از او یاد میشود و برای اینکه با محمد باقر - امام پنجم شیعیان که او نیز ابوجعفر نامیده میشد - اشتباه نشود؛ تاریخنویسان به او ابوجعفر ثانی میگفتند. ذهبی علاوه بر جواد از او با القاب قانع و مرتضی[یادداشت ۳] نام برده است. به گفتهٔ ابنتیمیه، محمد تقی قبل از این که جواد نام بگیرد به بخشندگی شهرت داشت. علاوه بر این، القاب دیگری مثل زکی، رضی، مختار، متوکل، مرضی، متقی، منتجب، عالم ربانی و هادی[یادداشت ۴] هم برای محمد تقی گزارش شده است. به نقل از قطبالدین راوندی در کتاب القاب الرسول و عتره، محمد تقی در میان مردم به القابی چون اعجوبه اهلالبیت، نادرهالدهر، بدیعالزمان، عیسیثانی، و ذوالکرامات[یادداشت ۵] هم شهرت داشته است. پدرش او را صادق، صابر، فاضل، قرهاعینالمؤمنین، و غیظ الملحدین[یادداشت ۶] میخوانده است. کنیهٔ خاص وی ابوعلی گزارش شده است.