اصطلاح «لچ افتادن» به معنای بیرون آمدن چرک یا ریم از جراحت یا قرحه است و در پزشکی و زبان عامیانه برای توصیف شدت عفونت به کار میرود. این واژه از ترکیب «لچ» و «افتادن» تشکیل شده و به حالت پیشرفته و شدید بیماری یا آسیب اشاره دارد که باعث میشود چرک یا ریم بر ظاهر زخم پدیدار شود. «لچ افتادن» معمولاً زمانی رخ میدهد که قرحه یا زخم به شدت عفونی شده باشد و سطح آن پر از چرک یا مایع عفونی گردد. در منابع قدیمی، این اصطلاح برای بیان حالتی به کار رفته که زخم یا سوختگی بسیار ناسالم و ریمناک شده و ظاهر آن وخیم به نظر میرسد. در فرهنگ پزشکی و عامیانه، «لچ افتادن» میتواند شامل ریم و قیح زیاد، آب پس دادن زخم و انتشار چرک روی سطح زخم باشد. این حالت نشانه آسیب شدید و نیاز به مراقبت و درمان فوری است، زیرا زخم عفونی میتواند به بافتهای اطراف آسیب برساند. واژه «لچ افتادن» همچنین به معنای تباه شدن ظاهر جراحت یا بدتر شدن وضعیت زخم در طول زمان نیز استفاده میشود.
لچ افتادن
لغت نامه دهخدا
لچ افتادن. [ ل ِ اُ دَ ] ( مص مرکب ) بسیار ریم بیرون دادن ریش. سخت ریمناک شدن قرحه. ریم و قیح پیدا آمدن در ظاهر قرحه یا جراحتی. تباه شدن و ریم بر ظاهر و روی آوردن جراحت یا قرحه. سوخته ای یا ریشی آب پس دادن. چرک و ریم بسیار پیدا کردن قرحه یا جرح و ریم روان روی آن را فراگرفتن. ریم بسیار در آن پیدا آمدن ستیم و آب بر ظاهر پیداکردن. تَقرّح. به بدی رفتن قرحه یا بسیار بر ظاهر ریش روان یا خستگی پیدا آمدن.
فرهنگ فارسی
( مصدر ) بیرون آمدن چرک از جراحت.