قدرت مطلقه الهی

[ویکی فقه] اگر فاعلی، شرائط لازم برای انجام دادن فعلی را داشته باشد می گوییم قوه یا توان انجام دادن آن را دارد و اگر علاوه بر داشتن شرائط لازم، دارای علم و اختیار هم باشد از واژه « قدرت »، استفاده می کنیم و گفته می شود چنین فاعلی قادر بر فلان فعل است.
اگر چه در تعریف قدرت، فلاسفه اختلاف هایی دارند ولی اجمالا می توان چند نکته را اتفاقی بین فلاسفه در معنای قدرت دانست: ۱. قدرت به فعل تعلق می گیرد نه انفعال. مثلا به کسی که کتک می خورد نمی گویند قادر بر کتک خوردن است. ۲. قدرت به فعل فاعلی اطلاق می شود که فاعل آن، دارای علم و اختیار هم باشد. مثلا به خورشید نمی گویند قادر بر گرم کردن است چون دارای علم و اختیار نیست. ۳. قدرت یک معنای تشکیکی است و دارای شدت و ضعف است. هر چند قدرت با قیود فوق بر قدرت انسان نیز اطلاق می شود اما در مورد خداوند باید گفت از آنجا که او کامل مطلق است، پس بالاترین مراتب قدرت را داراست. به این بیان که اگر چه انسان دارای قدرت با شرائط فوق هست اما همواره قدرت انسان همراه با نقائص است و اگر بخواهیم این صفت را به خدا نسبت دهیم باید مانند همه صفات جمالیه، بعد از تجرید انواع نقص از آن صفت، آن را بر خدا اطلاق کنیم.
نکته
قدرت با بیان فوق معلوم شد که فقط بر فاعل های مختار یعنی فاعل بالقصد، بالعنایه، بالرضا و بالتجلی اطلاق می شود.
اثبات قدرت خداوند به روش منطقی
۱. خداوند کمالات همه موجودات را به آنها عطاء می کند. ۲. معطی یک شیء نمی تواند فاقد آن باشد. ۳. از جمله کمالات موجودات «قدرت» است. ۴. پس خداوند قادر است. ۵. خداوند قادر، کامل مطلق است. ۶. یکی از لوازم صفت کمال مطلق، قدرت مطلق است. ۷. نتیجه آنکه خداوند دارای قدرت مطلق (قدرت نامتناهی) است. البته دلیل فوق با تشکیک وجود و سایر مبانی حکمت متعالیه، تبیین دقیق تری به خود می گیرد.
نحوه اتصاف خداوند به صفت قدرت
...

💡 اگر منظور شاءن اين بوده كه آن جناب به اين عنوان كه يك فرد از افراد بشر است اينكارها را انجام دهد كه زهى نفهمى، زيرا بشر كجا و چنين قدرت مطلقه و غير متناهى ومحيط حتى بر محالات ذاتى كجا؟ و اگر مقصودشان اين بوده كه آن جناب از اين جهت كهمدعى رسالت است چنين كارهائى را بكند كه زهى لجاجت، زيرا رسالت كجا چنيناقتضائى دارد،

💡 توكّل و تقوا هم بر تسبيح خدا مبتنى است. تا خدا را تكيه گاهى مطمئن و مدبّرى حكيم وآفريدگارى توانا كه قدرت مطلقه هستى به دست اوست ندانيم، چگونه مى توانيم براو توكّل كنيم و از او و حساب و عِقابش پروا داشته باشيم ؟! تقوا هم وقتى است كهانسان، خدا را منزّه از غفلت و جهل و بى خبرى و خواب بداند.

💡 تـعـبـير به (عزيز و حكيم ) كه بيانگر قدرت مطلقه پروردگار و علم و حكمت او استگر چه يك تعبير قرآنى است ولى مطلبى نبوده كه مشركان منكر آن باشند، چرا كه لازمهاعـتـراف بـه خـالقـيت الله نسبت به آسمان و زمين، وجود اين دو صفت براى خدا است، آنهاحتى براى بتهايشان علم و قدرت قائل بودند تا چه رسد به خداوند كه بتها را واسطهميان خود و او مى دانستند.

💡 و الفاظشان بر آن ادراك تخيلى دلالت مى كند، نظير ارتباط و نسبتى كه ميان الفاظعادى ما با معانى آن دارد، و اين نكته بر آنان پوشيده مانده كه اين تاءثر، نه مربوطبه الفاظ انبياء است، نه به اراده آنان كه الفاظ حاكى از آن است، بلكه مربوط بهاتصال باطنى آن حضرات به قوه قاهره و شكست ناپذير خدا و قدرت مطلقه و غير متناهىاو است، همه كاره و فاعل حقيقى معجزات، اين ارتباط است.