عصمت از دیدگاه وهابیت

[ویکی فقه] مصونیت پیامبران از گناه و خطا، به طور اجمال، از سوی همه مسلمانان، بلکه همه صاحبان ادیان و ملل پذیرفته شده است؛ ولی در ویژگی های آن، نظریه های گوناگون وجود دارد.
عصمت در لغت به معنای منع و در اصطلاح نگاه داشتن خدا، بنده اش را از چیزی که موجب عقوبت و عذاب می شود و معصوم یعنی کسی که هیچ یک از حرام های الهی از او سر نمی زند. در متون دینی و تاریخی کهن مثل عهدین (منظور تورات و انجیل است) مطالبی در رابطه با عصمت و یا عدم آن نسبت به پیامبران به چشم می خورد و یا حتی در کتب تاریخ نگاری جدید و یا کتب های اسلامی مثل برخی تفاسیر، اقوالی به چشم می خورد که متأثر از اسرائیلیات بوده و رفته رفته در بین ذهن علما نفوذ کرده و در آنجا راسخ شده است که با شرع مقدس و مقام پیامبران پیشین سازگاری نداشته و ما را در شناخت اسلام ناب با مشکل مواجه می کند؛ مثلا در آیاتی از تورات و انجیل گناهانی از قبیل زنا، شراب خواری، جنایت، حقه بازی، چشم چرانی و... را به پیامبران بزرگ الهی نسبت داده اند.
دیدگاه وهابیت
از جمله کسانی که قائل به عدم عصمت پیامبران و به تبع آنها ائمه اطهار (علیهم السلام) شده اند، سلفی ها می باشند که به اعتراف بزرگانشان عصمت را برای پیامبران و ائمه اطهار قبول ندارند. ابن تیمیه از بزرگان اهل سنت در یکی از اقوالش مدعی شده که هیچ کس معصوم نیست نه پیغمبر نه غیر پیغمبر و می گوید: «فإنه لا معصوم بعد الرسول و لاتجب طاعه أحد بعده فی کل شیء»؛ به درستی که هیچ معصومی بعد از رسول نیست و طاعت هیچ کسی بعد از پیغمبر در هیچ چیزی واجب نیست.او می گوید: امت پیغمبر جمعاً معصوم هستند و چون امت معصوم اند، دیگر نیازی به عصمت امام نیست.وی در منهاج می نویسد:أحدها أن یقال لا نسلم أن الحاجه داعیه إلی نصب إمام معصوم وذلک لأن عصمه الأمه مغنیه عن عصمته.
دیدگاه امامیه
در رابطه با عصمت پیامبران دلایل مختلفی وجود دارد؛ مثلاً چون انبیا انسان ها را به پاکی و پاکیزگی فرار می خواندند؛ پس اگر خود آلوده به گناه باشند، این فراخوان، ره آوردی نخواهد داشت و به تعبیر قرآن مورد مواخذه و خشم خداوند متعال قرار می گیرند:
← آیه ۲ و ۳ سوره صف
...

💡 بدان چهارده نخل بلندسایه فکن که هست گلشن عصمت از آن همیشه بهار

💡 حسن عالمسوز یوسف چون برانداز نقاب نیست ممکن پاس عصمت از زلیخا داشتن

💡 تن نه مستورست، عصمت از سگ گلخن مجوی دل نه آبادست، عشره از ده ویران مخواه

💡 اما صفت اوتاد: پس ايشان قومى هستند كه غفلت نمى كنند از پروردگار خودشان طرفةالعينى و جمع نمى كنند از دنيا، مگر قوت روز و صادر نمى شود از ايشان لغزشهاى بكرو شرط نيست در ايشان عصمت از سهو نسيان.

💡 بلكه همان عصمت از فعل قبيح و شرط است اين، يعنى عصمت از سهو و نسيان در قطب و اماابدال، پس پست تر از ايشانند در مراقبت و گاهى صادر مى شود از ايشان غفلت؛ پستدارك مى كنند آن را به تذكره و عمدا معصيتى نمى كنند.

💡 شيعيان، انبيا عليهم السّلام را از هرگونه گناه و خطا و سهو و نسيان ((معصوم )) مىدانند و از نظر آنان، اين عصمت فقط منحصر به زمان نبوت نبوده، بلكه از بدو تولدتا روزى كه از دنيا مى روند، اين عصمت از گناه و خطا در آنان وجود دارد.