عبدالوهاب منجمباشی یکی از دانشمندان، منجمان و مدرسان دوره قاجار در ایران بود که در منابع تاریخی و تراجم از او یاد شده است. او در زمینههای ریاضیات، نجوم، ادبیات و آموزش علوم عقلی فعالیت علمی داشت و به عنوان استادی برجسته شناخته میشد. وی عنوان «منجمباشی مهدعلیا» را داشت که نشاندهنده جایگاه او در دربار و ارتباطش با ساختار علمی-سیاسی آن دوره است. عبدالوهاب علوم مقدماتی و پیشرفته را نزد پدرش، ملا علیمحمد، که از دانشمندان جامع معقول و منقول و ریاضیدانان مشهور زمان خود بود، فرا گرفت. پس از طی مراحل اولیه آموزش، او برای ادامه تحصیل و تدریس وارد دارالفنون شد و در آنجا سالها به آموزش علوم مختلف پرداخت. فعالیت او در دارالفنون نقش مهمی در گسترش علوم جدید و آموزش نظاممند ریاضیات و نجوم در ایران دوره قاجار داشت. از مهمترین آثار او کتاب «نجوم القرآن فی اطراف الفرقان» است که ترجمهای فارسی از اثر «کشف الآیات» گوستاوفلوگل محسوب میشود. این اثر نشاندهنده علاقه او به پیوند میان علوم قرآنی و دانش نجوم در قالبی آموزشی و تحلیلی است. او علاوه بر تدریس، در حوزه تألیف نیز فعال بود و در انتقال دانش علمی غرب به فضای علمی ایران نقش ایفا کرد. در مجموع، عبدالوهاب منجمباشی از چهرههای علمی دوره قاجار است که در آموزش و ترویج علوم ریاضی و نجوم سهم قابل توجهی داشته است.
عبدالوهاب منجم باشی
دانشنامه اسلامی
[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از اثر آفرینان است
ریاضیدان، منجم، استاد و ادیب. او منجم باشی مهد علیا، مادر ناصرالدین شاه بود. از محضر پدرش، ملا علی محمد که جامع معقول و منقول و ریاضیدانی مشهور بود، استفاده نمود و تحصیلات خود را در دارالفنون ادامه داد و سالها در آنجا به تدریس پرداخت. از آثارش: «نجوم القرآن فی اطراف الفرقان» که ترجمه ای است به فارسی از «کشف الآیات» گوستاوفلوگل، مستشرق آلمانی.
