طیره گر

طیره گر. [ طَ / طِ رَ / رِ گ َ ] ( ص مرکب ) خشمگر. خشمگن. خشمگین:
گفتا چو منی را چه دهی دیده طیره
نفرین بچنین طیره گر خیره نگر بر.سوزنی.

( صفت ) خشم آلود غضبناک.

💡 اندر آن هنگامه ترکی از خطا سخت طیره شد ز کشف آن غطا

💡 ای طیره گشته از رخ تو لاله وی شرم خورده از لب تو شکر

💡 گر در کلاه گوشه حسنت نظر کند از طیره بر زمین فکند افسر آفتاب

💡 با عشق مکن پنجه وز عشق مشو طیره باز آی ز خودبینی مفریب به دانایی

💡 من طیره شوم چو تو کمر بندی یعنی که ترا مگر میانی هست

💡 کشیدم آن سر زلف دراز را روزی به طیره گفت که: اوحدی، دراز مکش