طپانچه خوری

طپانچه خوری. [ طَ چ َ / چ ِ خوَ / خ ُ ] ( حامص مرکب ) طپانچه خوردن:
چو از نان طبلی تهی شد تنم
چو طبل از طپانچه خوری نشکنم.نظامی.

عمل طپانچه خوردن.

💡 وگفت: مردی یک چشم رادیدم در طواف که می‌گفت: اعوذبک منک پناه می‌جویم از تو بتو گفتند این چه دعا است گفت: روزی نظری کردم به یکی که در نظرم خوش آمد طپانچه از هوادرآمد و برین یک چشم من زد که بدو نگریسته بودم آوازی شنیدم که نگرستنی طپانچهٔ اگر زیادت دیدی زیادت کردیمی و اگر نگری خوری.