طپانچه

طپانچه. [ طَ چ َ / چ ِ ] ( اِ ) طبانچه. اصلش تپانچه است. سیلی. چک. طپنچه. لطمة. زخم با کف دست. توگوشی. بناغوشی. بناگوشی ( در تداول گناباد ). طماچه:
خان بزاری و بخواری بازگشت
از طپانچه لعل کرده روی و ران.فرخی.گشت بناخن چو پیرهنش مرا روی
شد ز طپانچه مرا چو معجر او بر.مسعودسعد.نرگس او شد ز دیده همچو نیلوفر در آب
وز طپانچه دو رخ من رنگ نیلوفر گرفت.مسعودسعد.از طپانچه گشته رخسارش چو نار و پس بر او
قطره های اشک بر چون دانه های ناردان.وطواط.

(طَ چِ ) (اِ. ) نک تپانچه.

= تپانچه

تپانچه
اصلش تپانچه است سیلی چک

💡 طپانچه بر اعضای خود می‌زنی تبر خیره بر پای خود می‌زنی

💡 وز طپانچه بدش ارغوانی عذار گریه طوفان نوح ناله صوت هزار

💡 به ضرب طپانچه تو را آن ز کف نگردد جدا چون جلاجل ز دف

💡 زنم چندان طپانچه بر سر و روی که یارب یاربی خیزد ز هر موی

💡 گفتی ‌کسوف یافت مگر خورشید از بس‌ طپانچه بر مه انور زد

💡 مهی که زینت حسنست گرمی خویش طپانچه بر رخ خورشید می‌زند رویش